Nathalie Pirotte – wat handen vertellen

Posted By The ArtCouch

Waar vestigen we onze aandacht op wanneer we iemand zien? En hoe onthult die persoon iets van zichzelf, van het zelfbeeld dat een deel van zijn identiteit weerspiegelt? Het gezicht, met zijn haast onuitputtelijke mogelijkheden om het innerlijke leven uit te drukken, vormt wellicht het eerste raakpunt in het spel van percepties en relaties. Maar lang niet het enige.

Nathalie Pirotte vestigt al langer onze aandacht op die andere elementen. Door het gezicht van haar figuren doelbewust te verbergen, te maskeren of met verf te ‘taggen’, ontneemt ze ons het meest vanzelfsprekende aanknopingspunt. Automatisch gaan we elders zoeken.

In Corpographies, vanaf 6 september te zien bij HUSK in Brussel, verschuift die aandacht nadrukkelijk naar de handen. Een logische stap misschien, want weinig lichaamsdelen spreken zo sterk zonder woorden. We wijzen en wenken, raken aan of weren af. We troosten, beschermen, verleiden of verraden onze onzekerheid. Volgens Ingrid Van Hecke, die de begeleidende tekst bij de tentoonstelling schreef, ontvouwt zich in de nieuwe werken dan ook “a silent language of gestures and touch”. Handen, zo schrijft ze, “remember, desire, protect, and tell stories”.

In krachtige vrouwenfiguren en een reeks kleine, ronde schilderijen onderzoekt Pirotte die woordeloze communicatie verder. Een hand die een lichaam aanraakt, vingers die zich spannen of juist ontspannen, een gebaar dat bescherming dan wel afstand suggereert: we lezen er haast automatisch gevoelens en intenties in. Van Hecke ziet de handen in deze nieuwe reeks als “new carriers of identity and expression”, waarmee verlangen, intimiteit, kracht en kwetsbaarheid kunnen worden uitgedrukt.

Die verschuiving sluit aan bij Pirottes eerdere werk. Haar beelden vertrekken vaak vanuit commerciële en populaire media, die ze digitaal bewerkt en vervolgens schilderkunstig naar haar hand zet. Vrouwelijke lichamen, dierenkoppen, maskers, bont, kant en accessoires vormden daarbij een beeldtaal waarin verleiding en vrouwelijke identiteit voortdurend werden bevraagd. Het gemaskerde gezicht maakte van de geportretteerde vrouw tegelijk een verleidelijk beeld en een anoniem lichaam.

Met Corpographies lijkt Pirotte nog een stap verder te gaan. Door onze blik naar de handen te leiden, maakt ze zichtbaar hoeveel van onze omgang met anderen zich buiten het gezicht afspeelt. Misschien kijken we iemand in de ogen om te weten wie die is, maar vertellen de handen ondertussen een heel ander verhaal.