UNTIL – een onweerstaanbaar voorstel om trager te kijken
Is er sprake van continuïteit van de ene kunstenaar naar de andere, van de ene stroming naar een andere? Bij gebrek aan een duidelijk afgelijnde ‘stijl’ in de kunst van de laatste decennia, verwrongen tussen het herkauwen van de geschiedenis en het kortstondig verschijnen, onderworpen aan de grilligheid van voorbijgaande smaken, zou je bijna gaan denken dat kunstenaars zich hebben weten los te rukken van alle onderlinge invloeden of...
Permeke in Engeland – de invloed van het ballingschap
Ik weet niet of iemand ooit de oefening heeft gemaakt om na te gaan welke invloed eenzelfde gebeurtenis heeft gehad op het werk van kunstenaars die ze samen ondergingen. Materiaal genoeg, lijkt me. Neem alleen al het grote aantal Belgische kunstenaars dat tijdens de Eerste Wereldoorlog naar Engeland vluchtte: Edgard Tytgat, Jan De Clerck, George Minne, Léon De Smet, Gustave Van de Woestijne, en vele anderen. In 1916 verscheen in...
Picasso’s Buste d’Homme: vitaliteit aan het levenseinde
Er bestaat een hardnekkig idee dat het late werk van kunstenaars vooral een epiloog is: dat de inspiratie opgebrand zou zijn, of dat het late werk vooral een bittere beschouwing vormt op een al dan niet succesvolle carrière. Bij de ‘groten’, wat die term ook moge inhouden, gebeurt alleszins vaak iets anders. Sommigen getuigen net van een hernieuwde vitaliteit, gepaard met een ongeziene drift, alsof de laatste werken een samenvatting...
Henri Rousseau, de ambitie van de verf
Er bestaan hardnekkige misverstanden over het werk van Henri Rousseau, bijgenaamd Le Douanier. Dat hij tijdens zijn leven geen erkenning genoot bijvoorbeeld, hoewel Picasso en André Derain tot zijn bewonderaars behoorden. Of dat hij nooit enig succes kende als kunstenaar. Zijn werken haalden bij leven weliswaar niet de prijzen van Cézanne of Renoir — dat gebeurde pas kort na zijn dood — maar hij koos er niettemin bewust voor om zijn...
‘Botanical Echoes’, vier kunstenaars over de beleving van de wereld
Kunst als vorm van animisme: het klinkt misschien wat archaïsch, of zelfs gevaarlijk romantisch, maar in Botanical Echoes krijgt die gedachte opnieuw betekenis. Zich losmaken van een antropocentrische kijk op de wereld, waarin we ons niet langer als afzonderlijke entiteiten door de wereld bewegen, maar als integraal en onlosmakelijk deel ervan, is geen evidentie. Misschien is kunst bij uitstek de plek waar die wederzijdse beïnvloeding...
