Hush Hush – vijf kunstenaars over de verontrustende zweem van de werkelijkheid
De fenomenologische blik op alledaagse voorwerpen van Jean de Groote, de realiteit doorprikt in het werk van Benny Luyckx, wijzen elk op hun eigen manier op de fundamenteel bezoedelde blik waarmee we onze omgeving als gegeven aanzien – een gegeven waar ik al geruime tijd op zit te sjieken, zonder er echter een uitweg in te vinden, of uit te geraken, uit de paradox die het inhoudt. Als kunst het vermogen heeft om paradoxen op te...
‘Vivid’ Joke Raes en de symbiose van kunst en natuur
Vivid, heet de nieuwe tentoonstelling van Joke Raes. Ze is al enkele jaren in talrijke groepstentoonstellingen te zien, maar wat mij betreft is het de eerste keer dat ik over twee verdiepingen en ruime zalen enkel en alleen haar werk te zien krijg. Hoewel ik vrij vertrouwd ben met haar werk – ik herinner me mijn eerste bezoek nog levendig, toen ze aan het HISK in de kazernes van Gent een atelier had – is het alleen daarom al een...
Het opheffen van natuurlijke paradoxen… Betsy Green en Eileen Neff bij Frock, Ieper
Een paradox raakt maar aan het oppervlak van de werkelijkheid, daar waar deze tot ons bewustzijn doordringt. In deze zin zit dit bewustzijn zichzelf wat in de weg: het hindert ons om achter de schijnbare paradox een eenheid te zien, irrationeel en onlogisch, maar daardoor juist heel reëel. De paradox dringt zelfs door tot onze visuele waarneming, die nochtans zo evident lijkt dat we ze verwarren met de werkelijkheid. Niets lijkt zo...
Eric vande Pittes ‘Marcelle’ – de aanhoudende relevantie van een verrassend icoon
Iconen verouderen in principe niet. Hoewel. Op de cover van de nieuwste Suske en Wiske tongzoenen ze. Ze moeten wel mee met het publiek, lijkt het, ook al doen ze dit stukken trager dan datzelfde publiek. Ook Marcelle – het personage uit het Franse leerboekje uit de jaren ’50 van de vorige eeuw dat Eric vande Pitte steevast als model gebruikt in zijn oeuvre – wordt een dagje ouder. In recente reeksen portretteert hij haar als een...
Stefanie Vinkens ‘Poeisis’, tussen houvast en chaos
Voor elke kunstenaar zal de drang om kunst te maken vermoedelijk wel iets te maken hebben met zelfvorming: een spiegel die men zich voorhoudt over wie men is of hoopt te zijn. Om vanuit zichzelf te creëren, moet er per slot van rekening iets zijn dat die drang voedt — iets wat voortkomt uit het onbestemde of onnoembare ‘in zich’, het peilloze onbekende in elk van ons. Kunst maken is dan misschien een bewustwordingsproces, een...
