Posted By The ArtCouch

Voor haar jaarlijkse zomertentoonstelling in het Franse Orion houdt Galerie De Buck het opvallend sereen. Hermine De Buck koos dit jaar voor een dialoog tussen twee kunstenaars die op het eerste gezicht elkaars tegenpolen lijken: de ene werkt met olieverf, de andere met fotografie; de ene vertrekt vanuit gevoel, de andere vanuit observatie. Maar wie de moeite neemt om verder te kijken dan het medium, ontdekt onderliggende parallellen in hun werk: een gedeeld verlangen om de wereld te vatten via verstilling, reductie en suggestie. ‘Le murmure de la nature’ — The whispering of nature — toont hoe beide kunstenaars zich op hun eigen manier laten leiden door wat de natuur ons zachtjes influistert.

Ruimtelijkheid en weglating bij Christine Marchand

Christine Marchand schildert en tekent met een opmerkelijk gevoel voor ruimte en begrenzing. In dunne lagen olieverf zet zij huizen en landschappen neer die zich amper prijsgeven: structuren die meer suggereren dan tonen, als blauwdrukken van plekken die enkel in herinnering bestaan. Haar werk balanceert op de grens tussen vorm en leegte. De suggestie van een dorp bijvoorbeeld, krijgt gestalte met enkele huizenblokken, maar blijft grotendeels impliciet. Die economische manier van schilderen — met veel witruimte en minimale kleurtoetsen — roept compositorische verwantschap op met kunstenaars als Koen van den Broek, al is Marchands sfeer minder Amerikaans en meer ingetogen Vlaams.

Wie beter kijkt, ontdekt onder het oppervlak van sommige doeken een netwerk van lijnen en vormen dat haast lijkt op een eerdere, verworpen schets. Marchand toont die onderlagen niet als fouten, maar als deel van het proces. Het draagt bij aan de gelaagdheid van haar werk, waarin het onvoltooide net krachtig wordt. Niets is overbodig; alles is suggestie. Het resultaat is een subtiel evenwicht tussen zichtbaar en afwezig, tussen wat was en wat zou kunnen zijn.

Jeroen Daled en de kracht van het toeval

De fotografie van Jeroen Daled vertrekt vanuit een fundamenteel andere techniek, maar raakt aan een gelijkaardig verlangen: het vatten van het ongrijpbare. Zijn beelden zijn sober, vaak zwart-wit, en doordrongen van een gevoel voor vergankelijkheid. Geïnspireerd door de Japanse filosofie van Wabi Sabi zoekt Daled het toevallige, het imperfecte, het nooit eerder geziene. Zijn foto’s functioneren als visuele bespiegelingen over onze relatie met de wereld, en over wat het betekent om daarin ‘geworpen’ te zijn — een existentialistische insteek die even stil als indringend wordt verbeeld.

Wat Daled toont, is geen vastgelegde waarheid, maar een aanzet tot verwondering en denken. Zijn foto’s nodigen uit om stil te staan, niet alleen bij het beeld zelf, maar ook bij wat het oproept: vragen, gevoelens, herinneringen. Net als Marchand reduceert hij de wereld tot haar essentie, maar waar zij werkt met olieverf en lijn, gebruikt hij licht, schaduw en timing. Beiden delen een benadering waarin minder werkelijk meer is.

Een gedeelde stilte

In Le murmure de la nature komen de werelden van Marchand en Daled niet tegenover elkaar te staan, maar bewegen ze in elkaars richting. De stilte tussen hun beelden klinkt na in de ruimte van STUDIO à Oiron. Het is een fluisteren dat uitnodigt tot kijken, en tot het verdragen van het oningevulde.

©courtesy Galerie De Buck

‘Le murmure de la nature’ | ‘The whispering of nature’ | ‘Het fluisteren van de natuur’ loopt tot 24 augustus in STUDIO à Oiron – Plaines & Vallées (Frankrijk)