Van 14 maart tot en met 23 augustus 2026 wijdt Fondazione Palazzo Strozzi in Florence een grote overzichtstentoonstelling aan Mark Rothko. Met meer dan zeventig werken uit internationale museumcollecties en privéverzamelingen brengt Rothko in Florence het traject van de kunstenaar in kaart, van zijn vroege werk tot de monumentale kleurvelden waarmee hij een beslissende plaats in de Amerikaanse moderne kunst innam. De tentoonstelling is samengesteld door Christopher Rothko en Elena Geuna en werd specifiek voor Palazzo Strozzi ontwikkeld.
De opzet van de tentoonstelling vertrekt vanuit Rothko’s bijzondere band met Florence. Tijdens een reis naar Italië in 1950 raakte hij diep onder de indruk van de fresco’s van Fra Angelico in San Marco en van de architecturale ruimtewerking van Michelangelo in de vestibule van de Biblioteca Medicea Laurenziana. Die ervaringen kregen later een doorwerking in zijn schilderkunst, waarin kleur een ruimtelijke en bijna architecturale rol ging spelen. Een tweede bezoek aan Florence in 1966 verdiepte die relatie verder. Palazzo Strozzi plaatst die connectie centraal en onderzoekt hoe Rothko klassieke maat en expressieve vrijheid in een nieuwe picturale taal samenbracht.
De selectie omvat bruiklenen uit vooraanstaande instellingen als het Museum of Modern Art en het Metropolitan Museum of Art in New York, Tate in Londen, het Centre Pompidou in Parijs en de National Gallery of Art in Washington. Daarmee krijgt het publiek zicht op de volle breedte van Rothko’s oeuvre en op de ontwikkeling van zijn beeldtaal. De tentoonstelling volgt zijn evolutie van figuratieve en surrealistisch getinte composities naar de gelaagde abstracte schilderijen waarin kleurvlakken, ritme en schaal een intense fysieke en emotionele ervaring oproepen.
Bijzonder aan dit project is dat het zich uitstrekt over de stad. Naast het hoofdparcours in Palazzo Strozzi lopen er twee satellietpresentaties op plaatsen die voor Rothko van grote betekenis waren. In het Museo di San Marco worden vijf werken in dialoog gebracht met de fresco’s van Fra Angelico. In de Biblioteca Medicea Laurenziana worden twee werken getoond in relatie tot Michelangelo’s beroemde vestibule. Zo krijgt de tentoonstelling een stedelijke dimensie waarin renaissancekunst, architectuur en moderne schilderkunst elkaar rechtstreeks ontmoeten.
De Florentijnse context werpt een helder licht op wat Rothko’s werk zo uitzonderlijk maakt. Zijn schilderijen vertrekken uit abstractie, al openen ze tegelijk een ruimte van concentratie, innerlijkheid en verstilling. In sommige fijnzinnige werken valt bovendien een verwantschap met de Italiaanse vijftiende eeuw te bespeuren, vooral in de manier waarop kleur niet alleen vorm draagt, maar ook een geestelijke intensiteit oproept. Waar Fra Angelico via figuren en fresco’s een transcendente dimensie zichtbaar maakte, ontwikkelde Rothko een picturale ruimte waarin kleurvelden de toeschouwer meenemen naar verschillende emotionele registers.
Met Rothko in Florence presenteert Palazzo Strozzi een tentoonstelling die tegelijk retrospectief en plaatsgebonden is. Het project toont Rothko als een kunstenaar die schilderkunst omvormde tot een ruimte van ervaring, contemplatie en intensiteit. In Florence krijgt dat onderzoek een bijzondere resonantie, gedragen door een stad waarin kunst en architectuur al eeuwenlang een dialoog aangaan over ruimte, maat, licht en aanwezigheid.
Rothko in Florence loopt tot 23 augustus op verschillende locaties in Firenze
- Renoir in Love, een onmisbare documentaire van ARTE - april 11, 2026
- Waarom de laatste werken van Matisse een bijzonder licht werpen op zijn oeuvre - april 9, 2026
- De sublieme poëzie van Rafaël in een ambitieus overzicht in het MET, New York - maart 27, 2026
