“It is important to spend money to be loveable,” schrijft Noemi Iglesias bij een van haar reeksen, Everlasting, je moet geld uitgeven om ervoor te zorgen dat mensen je liefhebben. Het is een cynische opmerking, maar zeker niet gratuit. Het vermarkten van gevoelens heeft weliswaar steeds deel uitgemaakt van onze menselijke samenleving, maar het is relatief recent dat het deel is gaan uitmaken van een globaal industrieel proces: gevoelens zijn tot een massaproduct gereduceerd.
Het getourmenteerde liefdesleven van Noemi zal een rol spelen in hoe ze deze dynamiek ervaart. De vaststelling dat gevoelens een marktwaarde hebben helpt misschien om voor zichzelf een zekere afstand te bewaren, wat nuttig kan zijn wanneer ze negatief uitdraaien -hier gaan we weer: nut hebben, nog zo’n teken van commercialisering. Kunnen we eraan uit?
Noemie speelt voortdurend met deze ambiguïteit. De gevoelens die haar liefdesleven vergezellen -de hoop, de broosheid, maar meer nog de angst en de pijn- biedt ze vorm in haar kunst. Het maakt ongetwijfeld deel uit van een verwerkingsproces. Ze ‘geeft het een plaats’, zoals hedendaagse psychologen het graag uitdrukken, waar deze plaats ook moge liggen. Tegelijk wordt ze voortdurend geconfronteerd met de markt die rond deze gevoelens is ontstaan, waarvan ze bij uitstek de doelgroep vormt, in marketingtermen (hier gaan we weer): ze is de ideale ‘persona’ voor bedrijven die liefde tot producten vermalen.
De ambiguïteit zit in het feit dat ze zowel haar intieme gevoelens als de commercialisering ervan in haar beelden verwoordt, waardoor ze in een soort verzet vertoeft tegen beide.
Verre van een uitdoven leidt dit tot een sublimatie van de gevoelens: haar belevingswereld uit ze in liefelijk en onschuldig naïef ogende werken, maar het venijn zit in de symboliek, die nauwelijks verholen wordt. Voor een performance eet ze hart en friet als fastfood, in We Both Swiped Right mixt ze Tinderslogans tussen weelderige wulpse rozen; bloemen komen tevoorschijn uit gehavende, verongelukte autowrakken.
Door deze dynamiek in -verkoopbare- kunst te gieten vermarkt ze zelf de vermakting van haar gevoelens. Het is een metaspel dat tegelijk een ludiek als louterend effect sorteert, de rauwheid van haar boodschap subtiel verbloemend, maar daardoor juist des te heftiger voor wie er langer bij stilstaat.
Een oeuvre dat op een heerlijk intrigerende manier blijft nazinderen…
Werk van Noemie Iglesias Barrios is tot 14 juli te zien bij Verduyn Gallery in Moregem (Oudenaarde). Klik hier voor alle info.
- Sub Rosa, vier tinten gevoeligheid… - februari 14, 2026
- ‘Coup de Soleil’, de intimistische onderzoeksvelden van Adelheid De Witte - februari 13, 2026
- Bellezza e Bruttezza, schoonheid en lelijkheid in de renaissance - februari 12, 2026
