Solitude, vijf kunstenaars onderzoeken de waarde van eenzaamheid

Posted By The ArtCouch

Bestaat er zoiets als een formule voor geluk, dan moet daarin ook eenzaamheid een plaats krijgen. Niet als tegenpool, maar als een element dat tegelijk afstand schept en nabijheid mogelijk maakt. Sartre schreef ooit: “Si tu te sens seul lorsque tu es seul, tu es en mauvaise compagnie.” Wie zich eenzaam voelt wanneer hij alleen is, verkeert in slecht gezelschap. Het ongemak dat hij benoemt, klinkt vandaag nog steeds door, misschien sterker dan ooit.

Want kunnen we nog werkelijk alleen zijn? We zijn omringd door schermen die voortdurend trekken aan onze aandacht, met algoritmes die gezelschap beloven, herkenning, een gevoel van behoren tot een gemeenschap van gelijkgestemden. Maar die digitale symbiose staat soms haaks op een fundamenteel gegeven: autonomie bestaat enkel wanneer het “ik” zich even los kan maken van de ander. Identiteit ontstaat in stilte, niet in ruis.

Toch is eenzaamheid niet noodzakelijk een gemis of een breuk. Ze kan geoefend worden, gecultiveerd zelfs. Denk aan het ritme van een lange bergwandeling, aan het langzame ademen tijdens meditatie. Momenten waarin aanwezigheid geen uitwisseling verlangt, maar juist ruimte creëert.

De kunstenaars die Klaus en An voor Solitude samenbrachten, benaderden het thema elk vanuit hun eigen praktijk. Niet omdat ze expliciet over eenzaamheid wilden spreken, maar omdat hun werk, onder deze noemer geplaatst, nieuwe resonanties laat horen.

Bij Philippe De Gobert vervaagt de grens tussen realiteit en fictie. Zijn maquettes roepen een sfeer op waarbij autonomie wankelt: je bevindt je ergens tussen zijn en niet-zijn, in een terrein waar identiteit niet volledig is uitgesproken, maar juist als vraag achterblijft.

Henk Delabie onderzoekt de ruimte zelf als drager van eenzaamheid. In zijn werk lijkt de ruimte verlaten, maar ook standvastig. Alsof niet iemand eenzaam is, maar de ruimte zelf, een architectuur die de afwezigheid van menselijk gebaar bewaart.

Bij Steve Dean Mendes gaat autonomie over weerstand. Hij keert terug naar analoge fotografie, naar ongestileerde modellen en naar het lichaam dat geen verhaal probeert te vertellen. Zijn beelden tonen personen die niet noodzakelijk eenzaam zijn, maar wel afgesloten van het voortdurende spreken van de buitenwereld. Ze bestaan, intens en op zichzelf.

De etsen van Mieke De Maeyer tonen hoe eenzaamheid vorm kan krijgen, tastbaar maar soms wankel. De standvastigheid is nooit helemaal zeker, blijkt uit de fragiele, subtiele lijnen, die samen niettemin een stevigheid bieden.

Isabel De Vos Isabel De Vos toont haar reeks van eenzelfde bloem waar ze intensief, aan de hand van talrijke verschillende papieren en belichtingen mee heeft geëxperimenteerd. In plaats van te zoeken naar het unieke, perfecte beeld toont ze de bloem in verschillende gedaanten nu als reeksen, als wou ze aangeven dat de helende vorm van eenzaamheid een proces is.

Het bijzondere is hoe de titel van de tentoonstelling onze blik stuurt. Zodra je weet dat het om Solitude gaat, opent zich een andere manier van kijken. Wat voordien los leek te staan, krijgt samenhang; wat geen betekenis vroeg, begint er één te suggereren. Niet omdat het zo bedoeld was, maar omdat het mogelijk wordt. De expo nodigt uit om eenzaamheid niet te zien als tekort, maar als een ruimte waarin iets kan ontstaan.

Solitude met werk van Isabel De Vos, Mieke De Maeyer, Philippe De Gobert, Henk Delabie en Steve Dean Mendes loopt nog tot 16 november 2025 in de Blekerstraat 1 in Kortrijk, zaterdag en zondag van 14-18u. Ook open op 11 november!