De Van Landeghem Gallery bestaat iets meer dan 2 jaar. We kunnen ons dus reeds een beeld vormen van de lijn die er gevolgd wordt. Duidelijk is dat hier de liefde voor de kunst heerst. Niet een planmatig afwegen van wat vandaag in het kunstgebeuren aan de hand is om daar een staalkaart van te tonen. Geert toont wat hij graag ziet. De tentoonstellingszaal is ook zijn living en hall, hij moet dus zin hebben er een tijd mee te leven en er genoegen aan te beleven. Dat is zijn winst. Een aanwas van cultureel kapitaal dat meer waard is dan een percentage op de eventuele verkoop.
Er zit een lijn in waar hij zich graag mee omgeeft. Hij houdt vooral van kleurrijke figuratieve kunst waaraan een verhaal vast te knopen valt.
Goed aan die persoonlijke keuze is dat de Van Landeghem Gallery niet modieus toont wat overal te zien is. Niet de kunstenaars waar iedereen naar hengelt. Geert brengt werken bij elkaar waar hij om geeft.
Zo’n verhaal is Super Nature: “Inspiratie voor deze tentoonstelling deed ik onder andere op in het boek ‘Annihilation’ van Jeff Vandermeer, waarin mutaties van fauna, flora en mens voorkomen. Met ‘Super Nature’ vieren we het bijzondere van de natuur in al haar facetten en interpretaties.”
Zo’n boek zet de toon van een filosofisch discours. Het ‘nihil’ in de titel brengt ons bij het nihilisme waar Nietzsche ons op wees in al zijn perspectieven. Zowel het leven in de illusie van niet haalbare idealen of onbestaande denkbeelden, als het niets waardevol achten. Het boek “Annihilation” (‘Vernietiging’) van Jeff VanderMeer vertelt het verhaal van vier vrouwelijke wetenschappers die op expeditie gaan naar ‘Area X’, een mysterieus en afgezonderd natuurgebied waar eerdere teams spoorloos verdwenen of doordraaiden.
Het boek onderzoekt de veranderlijkheid van identiteit. VanderMeer bekritiseert de menselijke kant van het willen beheersen van natuur, door een omgeving te schetsen die zich niet laat vatten of controleren. Het verhaal benadrukt de ongrijpbaarheid van de werkelijkheid en de angst voor het onbekende, waarbij klassiek rationele verklaringen tekortschieten.
Dit instabiele is ook de lijn die men in de werken bij de 5 kunstenaars vindt als rode draad.
Danny Cobbaut kennen we van zijn werk met vooral de menselijke figuur als onderwerp. Portretten van vrienden, vluchtelingen en intieme kennissen worden weergegeven met de focus op een intense directe blik. De landschappen die hij nu toont zijn onverwacht. De mens is er aanwezig door zijn afwezigheid. Hoogsten hier en daar een klein verloren gelopen indiviu valt te bespeuren. Dat geeft een gevoel van ongemakkelijkheid binnen het nochtans lieftallig geschilderde Ardeens bostafereel. Nieuw is ook dat hij gestart is met beeldhouwen. Zijn beboetseerde personen zijn precies uit het schilderij gestapt.
Laurens De Nil construeert graag. Niet voor niets houdt hij ook van kleermakerij. In de tentoongestelde werken zijn het echter de pluimen die de mens maken. Vogellichamen krijgen geen snavel toebedeeld, maar het lieftallig snoetje van zijn vriendin. De personages van Reinaert De Vos zijn dierlijk en menselijk tegelijk. En inderdaad wordt Laurens geïnspireerd door sprookjes en de mythologie waar ook vaak dieren een symbolische rol spelen. Menselijke karaktertrekken worden vaak met een diernaam getypeerd. Laurens De Nil speelt met het dierlijke van de mens en het menselijke van het dier. Hij schildert dit kleurijk met een bevreemdend palette, volgens gemengde technieken.
Nora Juncker is begeesterd door de paddenstoel. Ze creëert een utopische zwammenwereld. Niet antropocentrisch maar dus ‘fungi-centrisch’ maakt ze een microkosmos. Ze gaat er van uit dat de paddenstoel en de schimmeldraden een belangrijke rol spelen in de natuur. Ze kunnen voeding zijn maar ook als ecologische verantwoord materiaal voor gebruiksvoorwerpen aangewend worden. De beelden die ze samenbrengt via collages van nauwlettend uitgeknipte papiervormen, zijn niet realistisch maar symbolisch. Het lijken tabletten ter aanmoediging van een fungi-religie, het ‘fungisme’ dat voorlopig enkel door haar beleden wordt.
Vicky Lema maakt artificiële landschappen. Het zijn metaforen om haar wereldbeeld vorm te geven. Het leidt haar verbeelding. Reizend zoekt ze er ongekende op en beleeft ze op haar wijze vanuit haar gevoeligheid voor de natuur. De fotografie staat haar bij. Ze heeft echter geen behoefte het mimetisch voor te stellen. Realisme in de kunst is haar ding niet. Liefst analyseert ze het op een gevoelsmatige wijze, niet op een wetenschappelijke. Dat doet ze door natuurvormen te abstraheren waardoor het cultuurvormen worden. Cultuur, de natuur van de mens, worstelt met zichzelf. De landschappen zijn ook zelfportretten. Haar coloriet laat haar gemoed spreken.
Het objectieve landschap wordt dus gedubbeld door een innerlijk landschap. Het is boeiend te zien hoe er nog een tripele landschappelijke gelaagdheid aanwezig is. Tussen het objectief externe en het subjectief interne zit haar lichaam als maakster van het beeld verborgen. Die drievuldigheid maakt van haar werk een raadsel dat de toeschouwer noopt te ontrafelen.
Lieve Maes beoefent de schilderkunst voor het plezier van de expressie. Via de kwast legt ze haar ziel bloot, striemen verf als seismografische registraties van haar gemoed. Uit het resultaat kan men zien hoe ze gemutst is. De rechtlijnigheid in de ontwikkeling die doorgaans van kunstenaars verwacht wordt, kan haar gestolen worden. Ze borstelt er op los, vrij en vrolijk. Een paar werken zijn pareltjes van de lyrische abstractie. Kunst heeft geen herkenbare figuren nodig om betekenissen door te geven. Kleur en materie zijn van zelf sprekend. In een aantal andere werken zijn bloemen te herkennen. Lieve heeft ervaring met bloemen. Via deze kennis zoekt ze naar de essentie van het bloem zijn, kleurrijk speels en bijna geurig.
Kortom deze tentoonstelling, Super Nature verbeeldt de oud Griekse natuurfilosofie die zocht naar wat de natuur eigenlijk is, een zoektocht die oneindig bleek te zijn, wat ook het geval is in de kunst.
foto’s: ©Van Landegem Gallery
De expo Super Nature met werk van Danny Cobbaut, Laurens De Nil, Nora Juncker, Vicky Lema & Lieve Maes loopt to 26 oktober bij Van Landeghem Gallery. Klik hier voor alle info.
- “Het probleem met de faam van een kunstenaar is dat hij twee keer naam moet maken, eens levend en eens dood.” - oktober 24, 2025
- ‘Super Nature’, de eindeloze zoektocht naar de aard van de natuur - oktober 3, 2025
- Uit het oog uit het h/art? Over de “miskende” kunstenaar Jos Verdegem - september 7, 2024
