‘Weaving Waters, Weaving Gesture’, een overzichtstentoonstelling van Claire Tabouret in Voorlinden

Posted By The ArtCouch

Het kan snel gaan in de kunstwereld. In een mum van tijd lijkt de nog jonge Claire Tabouret een fenomeen geworden. Internationaal oogst ze veel lof, haar werk is opgenomen in diverse museale collecties, en eind 2026 worden haar nieuwe glas-in-loodramen voor de Notre-Dame in Parijs onthuld. Als kers op de taart loopt tot 25 mei 2026 in Voorlinden in Wassenaar Weaving Waters, Weaving Gestures, het eerste grote museale overzicht van haar werk in Nederland.

Wat Tabouret zo bijzonder maakt, is dat haar werk zich voortdurend ophoudt op de drempel tussen nabijheid en vervreemding. Ze schildert figuratieve scènes en portretten die onmiddellijk herkenbaar lijken, maar zich nooit helemaal prijsgeven. Haar personages poseren, staren, spelen, rouwen of lijken juist in zichzelf gekeerd, vaak in omgevingen die zich niet eenduidig laten thuisbrengen. Daardoor ontstaat een spanning tussen het alledaagse en het imaginaire, tussen herinnering en projectie. De toeschouwer kijkt niet alleen naar een voorstelling, maar wordt meegezogen in een psychologische ruimte waarin intimiteit, droom en onrust in elkaar overvloeien. Die dubbelzinnigheid geeft haar werk zijn blijvende aantrekkingskracht.

Ook haar omgang met schilderkunst is uitzonderlijk. Tabouret vertrekt geregeld vanuit archiefbeelden, gevonden foto’s of jeugdherinneringen, maar gebruikt die niet om eenvoudigweg iets te reconstrueren. Ze zet ze om in beelden die tegelijk persoonlijk en ongrijpbaar zijn, alsof ze een herinnering schildert op het moment dat die al begint te vervagen. Dat verleent haar werk iets van de historische schilderkunst — niet omdat ze grote heroïsche taferelen maakt, maar omdat haar figuren een geladenheid bezitten die groter is dan het afgebeelde moment zelf. Tegelijk rekt ze de grenzen van de schilderkunst open: ze werkt niet alleen op doek, maar ook op nepbont en plexiglas, en begeeft zich daarnaast in sculptuur, brons en keramiek. Haar oeuvre is klassiek en experimenteel tegelijk, sensueel in verfbehandeling maar ook uitgesproken materieel.

De tentoonstelling brengt werk samen uit de afgelopen tien jaar en laat zien hoe Tabouret traditionele genres zoals zelfportretten, baders, landschappen, rouwende vrouwen en weerspiegelingen naar haar hand zet. De bezoeker wordt verwelkomd door zelfportretten waarin de kunstenaar zichzelf opvoert als vampier of in hoodie — beelden die tegelijk speels, kwetsbaar en licht dreigend zijn. Verderop verschijnen echo’s tussen reeksen en media: schilderijen gaan in dialoog met sculpturale vormen, en intieme portretten met werken waarin groepsdynamiek, identiteit en de blik van de ander centraal staan.

“Het menselijk gezicht is als het oppervlak van water, altijd in beweging, altijd ongrijpbaar, nooit stil,” zegt ze. “Door mezelf te schilderen, kan ik die vluchtige toestand vastleggen”. Dat maakt haar werk hedendaags zonder modieus te zijn, emotioneel geladen zonder sentimenteel te worden. Uiteindelijk blijft de mens grotendeels een mysterie, dat weliswaar niet verklaard kan worden met een kunstwerk, al helpt het ons op weg wanneer we ermee worden geconfronteerd.