Arnaud Maere, de broosheid achter robuuste concepten
“Waarom elf?” vraag ik hem, alsof er voor alles een reden moet zijn. Het cijfer, dat domineert in het nog prille oeuvre van Arnaud, heeft niet noodzakelijk een betekenis. Vreemd misschien, gezien hij in zijn werken steevast verschillende betekenislagen laat insijpelen—vaak doelbewust—al beseft hij evengoed dat hij geen controle heeft op de betekenis die de kijker eraan geeft. Het zou een spel kunnen zijn, waarin de kunstenaar tracht...
‘Alone Together’ Diego Herman duidt en verlegt grenzen in een nieuwe reeks bij HUSK Gallery
De grens. Het roept talrijke associaties op. Metaforische of reële, ingebeelde of fysieke, en alles ertussenin; symbool voor het ontdekken van nieuwe territoria of voor het terugplooien in de vertrouwde omgeving, voor ontmoeting en eenzaamheid, voor het ongekende en het intieme. Je kan zo een tijdje doorgaan. Dat de Mexicaans-Belgische kunstenaar Diego Herman iets heeft met het thema hoeft niet te verbazen. Gezien zijn dubbele afkomst...
‘Wanneer de tijd struikelt’, de schemerzone tussen ontstaan en vergaan
Het is een van die bevreemdende inzichten waarop we in onze zoektocht naar de fundamenten van de fysieke realiteit botsen: dat tijd, en dus ook de dans van oorzaak en gevolg, zich misschien niet continu ontvouwt, maar discreet — in kleine pakketjes werkelijkheid, afzonderlijke noten die wij als een symfonie ervaren. Zoals een partituur de tekens bevat die het muziekstuk structureren, zo lijken ook de wetmatigheden van de wereld zich...
‘Elan Vital’ – de bloeiende samenwerking tussen Johan Creten en galerie Transit in een laatste tentoonstelling gevat
Kunstenaars en hun galerie: het kan een lastige relatie zijn, maar even vaak blijkt ze bijzonder vruchtbaar. Zonder Daniel-Henry Kahnweiler geen Picasso, zonder René Block geen Beuys. Andy Warhol blijft voor de eeuwigheid verbonden met de naam van Leo Castelli, Gerhard Richter met Konrad Fischer. Ook op iets bescheidener schaal ontstaan soms samenwerkingen die kunstenaar en galerie in hetzelfde ritme laten groeien, in een stille maar...
‘One Size Fits Most’, Vanessa Van Meerhaeghe onderzoekt sociale verhoudingen en de drang naar conformiteit
Kafka schreef het ooit, vrij vertaald: ik was beschaamd wanneer ik me bewust werd van het feit dat het leven een verkleedpartij is waar ik als enige met mijn eigen gezicht naartoe kwam. De vraag waarom we ons willen opkleden of met lagen make-up bedekken, is niet zo moeilijk te beantwoorden: we willen tenslotte dat de wereld op een bepaalde manier naar ons kijkt, dat de wereld ons ziet zoals we willen dat ze ons ziet. Ook al is dit...
