Colonel Macho, de foto als parabel
Een foto. Op het eerste gezicht eenvoudig: een stomp hout, ruw, gescheurd, getekend door tijd. Daarbovenop een gouden epaulet, een glimmend militair schouderstuk met zijn zware franjes. De compositie is sober, maar de titel doet meteen glimlachen: Colonel Macho. Het is een werk van Karel Fonteyne, te zien in de huidige tentoonstelling bij Galerie P+ in Oostende. Karel Fonteyne © Bart Ramakers Colonel Macho Wie langer kijkt, merkt dat...
Hoeveel ruimte eist een kunstwerk op?
Veel kunstwerken worden verwend. Vooral dan in musea en projectruimtes waar de scenograaf zich mocht uitleven. Meestal is er voldoende ruimte om werken tot hun recht te laten komen, tenzij het mag schuren, dan duwen we alles doelbewust op een hoop in een hoek. Dat hoort er tegenwoordig ook bij. Ruimte vertaalt zich ook in afstand. Dus zeker niet de stappenteller vergeten opzetten en soms is een lunchpakket voor onderweg ook handig....
Twee homogene aspecten van eenzelfde oeuvre… Lode Laperre ontdubbelt zich in Sint-Martens-Latem
Of de Leie een apart statuut verdient, weet ik niet. Iedereen die zijn jonge jaren in de nabijheid van een rivier heeft gewoond, zal – al dan niet bewust – voor de rest van zijn leven op het ritme van die rivier gaan leven, vermoed ik. Dat de Leie uiteindelijk twee generaties kunstenaars heeft ‘gebaard’, of toch minstens geïnspireerd, en haar invloed subtiel maar diep in hun werk heeft uitgeoefend, zelfs lang nadat ze uit de streek...
‘Dromenecho’s’, de kracht van het symbolisme in een verfijnde expo
Zou elk tijdperk een eigen specifieke gevoeligheid hebben? Vast staat dat tot voor kort een tijdperk kon worden gedefinieerd aan de hand van de dominante kunststroming. Kunst in brede zin dan, maar dus ook in de beeldende kunst. Het symbolisme is een treffend voorbeeld. Ontstaan in een verwarrende periode van onvermijdelijk lijkende geopolitieke conflicten, te midden van een woekerende industrialisatie en een ontluikend...
‘A Perfect World’: Ruud van Empel in Fotografiemuseum Charleroi
De Nederlandse fotograaf Ruud van Empel (1958, Breda) maakt foto’s die er echter dan echt uitzien, op het surrealistische en onbehaaglijke af, in felle, verzadigde kleuren. In werkelijkheid zijn het met behulp van Photoshop nauwkeurig samengestelde beelden die bestaan uit honderden of duizenden kleine fotofragmenten (zoals ogen, lippen, bladeren, kleding) uit zijn eigen uitgebreide database. Elk beeld vergt soms weken tot maanden...




