AI en kunst: het werk van Stijn Seys tussen ambacht en algoritme
Op het gebied van artificiële intelligentie heerst, voorlopig althans, de paradox van Moravec: AI blinkt uit in taken die voor de mens complex zijn, maar heeft juist moeite met taken die voor mensen vanzelfsprekend lijken. Het meest voor de hand liggende voorbeeld hiervan is dat een AI-systeem, zelfs een zelflerend systeem, miljoenen afbeeldingen van katten nodig heeft om een volgende kat correct te herkennen – en zelfs dan maakt het...
Een bloem is een bloem en zoveel meer… Een meditatie over het werk van Mireille Robbe
A rose is a rose is a rose is a rose. Het vormt een even mooi als passend uitgangspunt voor een serene expo waarin gastcurator Jonas Vansteenkiste bevriende kunstenaars Joke Raes, Marja Kennis, Thibo Moreels, Mireille Robbe en Stephanie Leblon samenbracht. Al viel mij vooral het werk van Mireille Robbe op, die ik er voor het eerst te zien kreeg. A rose is a rose is a rose is a rose. Naar eigen zeggen zou Getrude Stein op niets anders...
Het herontginnen van de jeugdherinneringen… een nieuwe reeks van Gideon Kiefer
Vermoedelijk heeft het werk van Gideon een bijzondere betekenis voor generatiegenoten die zijn opgegroeid in de nabijheid van een bos of open weiden. De verwijzingen naar zijn jeugd, die nog op het kantelpunt stond tussen traditionele waarden en de hedendaagse ‘posttraditionele’ maatschappij (zoals Joep Dohmen het omschrijft), roepen bij mij levendige herinneringen op –alsof het de mijne waren. Naast de nostalgie delen we ook een...
Murakami in Londen, een vernieuwde blik op een eeuwenoude kunsttraditie
In Gagosian Gallery in Londen vindt momenteel de expo “Japanese Art History à la Takashi Murakami” plaats. Een bijzondere expo, gezien Murakami er een interpretatie biedt van historische Japanse kunst, waarin hij de overgang van traditionele naar moderne esthetiek onderzoekt. Meer bepaald reflecteert hij op de vervaging van Japan’s oude glorie en de invloed van westerse waarden na de Edo-periode (1603–1868). Het meest...
Stilte die spreekt, mijmeringen bij de expo Lacuna
De ruimte van cultuurhuis De Bijl in Zoersel ademt rust. Hier geen dwingende overdaad aan woorden of drukke narratieven die de bezoeker bij de hand nemen en zachtjes doch onverbiddelijk naar een eindconclusie leiden. Nee, wat hier hangt, wat hier klinkt en trilt, vraagt enkel om stilte. Om aanwezigheid. Om die kalme, doch krachtige bereidheid om te luisteren naar wat er niet gezegd wordt, naar wat zich bevindt in de lacunae/lacunes....




